İyi çocuk sendromu, çocukluktan itibaren sorun çıkarmamaya, herkesi memnun etmeye, uyumlu davranmaya ve çevresinin beklentilerini karşılamaya çalışan kişilerde görülen bir davranış örüntüsünü anlatmak için kullanılan bir ifadedir.
Bu çocuklar çoğu zaman çevrelerinden övgü alır. “Ne kadar uslu”, “Hiç sorun çıkarmaz”, “Yaşından çok olgun” ya da “Ne söylesek yapıyor” gibi cümlelerle takdir edilirler. Dışarıdan bakıldığında bu özellikler olumlu görünür.
Ancak bazı çocuklar gerçekten rahat oldukları için değil, kabul görmek, eleştirilmemek ve ilişkilerini korumak için bu kadar uyumlu davranır. Zamanla şu inanç gelişebilir:
“Sevilmek istiyorsam sorun çıkarmamalıyım.”
Çocuklukta işe yarayan bu uyum biçimi, yetişkinlikte hayır diyememe, onaylanma ihtiyacı, mükemmeliyetçilik, suçluluk, bastırılmış öfke ve ilişkilerde kendinden vazgeçme gibi sorunlara dönüşebilir.