Çift terapisiyle ilgili en yaygın yanlış düşüncelerden biri, terapiye ancak ilişki bitme noktasına geldiğinde başvurulması gerektiğidir. Oysa çift terapisi yalnızca ayrılık, boşanma ya da büyük kriz dönemlerinde alınan bir destek değildir. İlişkide iletişim zayıflamaya başladığında, taraflar birbirini duymakta zorlandığında veya aynı sorunlar sürekli tekrar ettiğinde de çift terapisi önemli bir destek alanı olabilir.
Birçok çift, sorunlar uzun süre biriktikten sonra destek aramaya başlar. Bu noktada kırgınlıklar çoğalmış, güven zedelenmiş ve tarafların birbirine karşı tahammülü azalmış olabilir. Böyle durumlarda terapi yine de faydalı olabilir; ancak sorunlar çok büyümeden başvurmak sürecin daha sağlıklı ilerlemesine yardımcı olur.
Çift terapisine başvurmak, ilişkinin kötü olduğu anlamına gelmez. Tam tersine, ilişkiye dair sorumluluk alma isteğini gösterebilir. Çünkü bazı çiftler sorunları görmezden gelmek yerine anlamaya çalışır. Bu da ilişkinin geleceği açısından önemli bir adımdır.
Çift terapisi şu sorulara yanıt arayan çiftler için oldukça anlamlı olabilir:
İlişkinin başında her şey çok yoğun, çok tutkulu ve büyüleyici görünür. Kalp daha hızlı atar, zaman durur, dünya sadece o kişiden ibaret hale gelir. Ama zamanla bazı duygular içeride biriktikçe, şu sorular sessizce yükselmeye başlar: “Onsuz yapamamak sevgi midir, yoksa bir bağımlılık mı?”, “Onun ilgisini kaybetmemek için neden kendimden bu kadar veriyorum?” lişkilerde sınırlar kaybolduğunda, sevgi yerini bağımlılığa bırakabilir. Fakat bunu fark etmek her zaman kolay değildir.
Sevgi, güven, paylaşım… Bir ilişkiden beklediğimiz temel duygular bunlarken, bazı ilişkiler tam tersine bizi tüketir, değersiz hissettirir, hatta duygusal olarak yıkar. Yine de o kişiden kopamaz, ona karşı derin bir bağ hissederiz. Mantığımız “Kaç!” diye haykırırken, kalbimiz “Kal!” demeye devam eder. İşte bu çelişki, toksik aşkın en can alıcı noktasıdır.
Hayatınızı Zorlaştıran İnsanlarla Baş Etmek Mümkün mü?